Pawsitive Bean

Blessures, angst en alternatieve training

Sinds dinsdag heb ik niet meer durven lopen. Door de pijn die ik toen aan mijn kuit ervaarde, heb ik een angst ontwikkeld voor een nieuwe blessure. Hoewel ik sinds woensdag weer normaal kan wandelen, voel ik bij elke stap nog steeds een zeer stijf gevoel in mijn kuit. Dit geeft -volgens mij- aan dat mijn spier nog niet helemaal hersteld is, van wat er dan ook mis mag zijn. Ook al is de zin om te gaan lopen zeer hoog, heb ik er nu de tijd voor en is het ook ideaal loopweer, dit alles weegt niet op tegen die angst. Ik wil het niet terug erger maken. Ik wil voorkomen dat ik weer langere tijd geblesseerd ben. En ik wil niet weer een training maar half willen afmaken. De vraag is alleen: Wanneer kan ik terug gaan lopen? Wanneer ben ik voldoende hersteld? Het lijkt me namelijk ook niet zo’n goed idee om telkens die grens op te zoeken door steeds te gaan lopen en de pijn weer te moeten ervaren. Is het dan verstandig om nu alternatief te trainen, of kan ik eigenlijk al weer lopen en stel ik het gewoon uit? Voorlopig kan ik dit alleen testen door te gaan lopen en te ervaren of de pijn al dan niet terugkeert.

Toch weerhoudt de angst me er niet van om niet te bewegen. Deze week heb ik me dan maar gefocust op zwemmen en fietsen. Vooral van zwemmen kan ik echt genieten. Op voorhand kijk ik er meestal niet zo naar uit. Vooral omdat ik het een heel gedoe vind om je te moeten omkleden en je met zoveel opgehoopt in het bad moet zitten. Maar eens ik aan het zwemmen ben, vind ik het heerlijk. Ondanks dat je je aan het inspannen bent, straalt er een rust van af door de ritmische zwembewegingen. Door langer onderwater te blijven, vergeet je even dat er ook anderen zijn en voel je je alleen op de wereld, zonder dat je je echt eenzaam voelt. Het zorgt juist voor ontspanning en eenvoud. Je vergeet alles wat je hebt gedaan hebt, alles wat je moet doen, en alles wat je nog gaat doen. Het enige lastige is dat ik terug moet leren zwemmen. Ik moet terug gewoon worden aan de slagbeweging en ik zwem nog zeer langzaam. Hierdoor word ik steeds ingehaald door de medezwemmers. Ik voel me dan erg schuldig en niet echt op mijn plek omdat ik het gevoel heb dat ik de andere personen stoor tijdens hun zwemsessie. Maar dan houd ik mezelf voor dat ik net zoveel recht heb als die anderen om daar te zijn. Ik vertel mezelf dat ik me niet slecht moet voelen omdat ik niet zo snel zwem. Dat maakt me geen mindere persoon. Buiten dat gevoel heb ik wel echt genoten van de rust en ontspanning die het zwemmen meebracht en kijk ik er naar uit om volgende week terug het zwembad in te duiken.

Op donderdag heb ik op de Tacx gefietst. Van alle sporten die ik momenteel doe, vind ik dit de minst aangename. Het voelt aan als een inspanning zonder dat je er een effect van merkt. Je gaat namelijk niet vooruit zoals je dat met lopen of zwemmen doet. Vooral het eerste halfuur gaat traag voorbij en lijkt een eeuwigheid te duren. Ik probeer de tijd wat sneller te laten lopen door ondertussen wat te Netflixen. Maar ook dit leidt niet voldoende af om helemaal in de flow te komen. Achteraf ben ik wel altijd blij en houd ik een goed gevoel over aan de training. Ik ben ook best trots op mezelf dat ik, de op voorhand bepaalde tijd, heb uitgefietst.

Zondag koos ik ervoor om buiten een rondje te gaan fietsen. Deze ronde bestond uit 30km fietsen tot de waterbus. Dan met de waterbus tot in Antwerpen. Vervolgens nog 13km terug naar huis fietsen. Met 32°C was het een warme dag om te fietsen, maar echt veel last van deze hitte heb ik niet ervaren. De eerste 30km gingen erg vlot met een gemiddelde van 21,7km/u. Hoewel de waterbus een rustpauze gaf, had ik niet echt het gevoel rust nodig te hebben en zou ik gerust nog even door kunnen fietsen. Het eerste deel van de laatste 13km ging door Antwerpen en bestond uit veel stoplichten en zigzaggen door de straten. Ik heb er wel van genoten en ben echt blij dat ik het met dit weer toch aangedurfd heb om op die fiets te kruipen.

Ondanks dat ik niet heb stilgezeten, voelt deze week wel aan alsof ik niet gesport heb. Ik moet me daarom focussen op het totaalplaatje en er drie positieve dingen uithalen. Deze zijn: dat ik wel bewogen heb, geen last heb van mijn knie en de pijn aan mijn kuit met de dag vermindert, en dat ik echt van het zwemmen heb genoten. Hopelijk kan de kinesist morgen wat meer duidelijkheid geven over mijn kuit en kan ik volgende week weer gewoon gaan lopen.