Dag 10
Met veel te veel koffie in mijn lijf en een veel te lage batterij van mijn gsm, begon ik deze ochtend aan 3×13 minuten. Ik verwachtte een zware training. Mijn hoofd zat vol gedachten en was op volle toeren aan het piekeren, wat ervoor zorgde dat het aanvoelde alsof ik geen energie overhad om te lopen. Het was echter al van maandag geleden dat ik een serieuze training had gedaan. Ik had namelijk de training van gisteren nog in te halen en woensdag had ik een alternatieve training gedaan. Dus ik besloot zuinig om te gaan met de beschikbare energie en voorzichtig van start te gaan.
Het lukte me aardig om behoedzaam te starten. Gedurende de hele training kon ik het rustige tempo goed behouden. Van dit tempo (6:00-6:14min/km) werd ik niet moe en vergde dus geen extra energie. Zo liepen de eerste twee intervallen erg aangenaam. Het piekeren verminderde en was op een bepaald moment zelfs even weg, waardoor ik toch een klein moment kon genieten van hier en nu in het park hard te lopen.
Tijdens de derde 13 minuten begon mijn knie echter pijn te doen en zat ik met het dilemma: blijven lopen of stoppen. Maar wanneer stop je? Hoe beslis je welke pijn te veel pijn is? Wanneer is het onverantwoord om verder te lopen? Ik dacht: ‘aangezien ik me deze vraag nog kan stellen, zal de pijn niet zo erg zijn en moet ik wel verder kunnen’. Met die gedachte liep ik de laatste 13 minuten uit.
Al bij al heb ik toch wat energie van deze training gekregen. Hoewel het nu niet opeens super gaat, heeft het me wel wat positiviteit gebracht. Aan het tragere tempo moet ik niet te veel aandacht aan besteden. Ik moet vooral blij zijn dat ik de training gedaan heb en focussen op het positieve gevoel dat ik er aan over heb gehouden. Ik kan dus tevreden terug kijken op een goede training.
Pawsitive Bean 