Dag 8
Vol spanning begon ik deze ochtend aan de training. Omdat gisteren zo goed verlopen was, had ik het gevoel dat ik met hetzelfde gemak dezelfde tempo’s moest halen. Ik bleef mezelf maar vertellen dat het niet uitmaakt welk tempo ik loop, zolang het maar soepel loopt. Het is namelijk nog steeds een opbouwtraining en geen wedstrijd.
De eerste elf minuten liep ik erg soepel en voelde het zelfs gemakkelijker aan dan de training van gisteren. Tijdens het tweede interval begon mijn knie echter lastig te doen en tegen het einde van dit tweede blok kon ik ook echt van pijn spreken. Gelukkig waren de elf minuten op dit moment voorbij en kon ik twee minuten herstellen. Ik besloot het derde interval toch te starten en ging dan wel kijken hoe het ging. In het begin was de pijn weg en liep het terug lekker. Maar in de tweede helft begon ik mijn knie toch wel terug te voelen. Ik besloot om de elf minuten wel uit te lopen, maar dan in een trager tempo zodat de echte pijn weg bleef.
De rest van de dag had ik geen last meer van mijn knie. Zou twee dagen achter elkaar lopen net te veel van het goede zijn geweest? Of komt het eerder omdat de belasting gisteren te hoog was? Ondanks de last, heb ik wel van mijn loop kunnen genieten. Het was erg fijn om nog eens in een ander park te sporten en het weer zat ook goed mee. Morgen is het weer tijd voor een rustdag.
Pawsitive Bean 