Pawsitive Bean

Dag 6

Ken je zo van die dagen dat je echt nood hebt om te lopen? Dagen waarop het leven even te veel is en je je zorgen en piekergedachten tijdelijk allemaal gaat vergeten door een halfuurtje te gaan sporten. Wel, zo’n dag had ik gisteren. Ik. Moest. Lopen. Maar omdat ik dinsdag en woensdag al getraind had en vrijdag ook weer zou gaan, was het eigenlijk een rustdag. Om toch even alles aan de kant te zetten terwijl ik de rustdag wel respecteer, ben ik dan maar alternatief gaan sporten en maakte ik er in plaats van een rustdag een rustige triathlondag van.

In de ochtend ben ik een halfuurtje op de Tacx gaan fietsen. Lekker op het gemakje fietste ik 10 kilometer. ’s Middags ging ik, met een paar mensen, een lange wandeling doen en hebben we iets meer dan een uur gewandeld. Dan ontbrak alleen het zwemmen nog. Na een aantal jaren niet meer echt serieus gezwommen te hebben, zette ik mijn duikbril op en begon ik aan de baantjes. Hoewel het fietsen en het wandelen me goed hadden gedaan, was dat niets vergeleken met het zwemmen. Wanneer ik onder water was, kon ik me heel goed in het hier en nu bevinden. De piekergedachten verdwenen tijdelijk en ik voelde me even helemaal alleen op de wereld, zonder zorgen en zonder verwachtingen. Dit was het gevoel waar ik vandaag naar streefde en ik wou dat het nog wat langer had kunnen duren. Het is nog even wachten, maar volgende week sta ik weer klaar om het (toch wel frisse) water in te duiken.

Vandaag was het dan eindelijk weer tijd om te gaan lopen. Ik keek er enorm naar uit en begon vol goede moed aan de 3×9 minuten. Tijdens het eerste interval ervaarde ik ongeveer hetzelfde gevoel als gisteren tijdens het zwemmen; de vrijheid, de kracht en energie, het gevoel van in het hier en nu zijn, en de afzondering van helemaal alleen in de wereld te zijn. Door die energie en dat geluksgevoel verliep dit eerste interval vrij snel (5:15 km/min). Waardoor ik na negen minuten toch wel de vermoeidheid al begon te voelen. En dan moest ik er nog twee doen…

Het tweede blok was afzien. De fysieke vermoeidheid zorgde dat dat vrije gevoel van het eerste blok verdwenen was en ik me moest inspannen om het tempo te behouden. Even voelde het terug aan als op de trainingen; dat je jezelf moet pushen in plaats van heel ontspannen te lopen. Geen paniek, het was niet echt zo hard pushen als op de piste (baantrainingen), je kon het gewoon net niet meer ontspannen lopen noemen. Al bij al lukte het me wel om het tempo te behouden en de negen minuten uit te lopen.

Dan was het alweer tijd voor de laatste loopminuten van de dag. Dit interval begon ik wel met het idee van: ‘het zijn de laatste negen minuten, zorg dat je een mooi tempo hebt’. De eerste 6 minuten liep ik op gevoel en gokte ik dat ze ongeveer even snel waren als de voorbije twee blokken. De laatste 3 minuten pushte ik mezelf wel iets meer om het tempo te behouden. Dit keer was er niets ontspannen meer aan. Het was niet spurten en ook niet ‘all-out’, maar het voelde wel aan als werken om het tempo te behouden. Met 4:50 min/km waren deze laatste 3 minuten ook sneller dan het gemiddelde van 5:16 min/km.

Ondanks dat deze training fysiek zwaarder aanvoelde, heeft het me toch enorm deugd gedaan. Ik ben erg tevreden met hoe de training verlopen is en dat ik alle drie de negen minuten ongeveer even snel heb gelopen. Bij het uploaden van de trainingsgegevens zag ik dat mijn horloge aangeeft dat mijn VO2max terug aan het stijgen is. Dit gaf me een enorme boost, het vertrouwen dat de trainingen hun werk aan het doen zijn en weet ik dat ik na vandaag weer een stukje dichter bij de groepstrainingen kom.