Dag 5
Eindelijk waren de intervallen lang genoeg om naar het park en terug te lopen. Gedaan met die rondjes rond de piste. In het park was het gelukkig nog vrij rustig wat het zeer aangenaam maakte om te lopen. Net zoals toen ik van 5 naar 7 minuten ging, vreesde ik nu bij de aanvang van de training dat 9 minuten te lang zouden zijn.
Het eerste interval begon ik daarom terughoudend. Zo soepel als de eerste drie trainingen liep het niet, maar ik moest ook niet zo hard werken als gisteren. Al bij al gingen die eerste negen minuten snel voorbij en voor ik het wist, was het alweer tijd om te wandelen.
De volgende reeks zat ik veel in mijn hoofd. Ik was me niet zo bewust van de buitenwereld en was continu bezig met gedachten. Dit maakte dat ik op automatische piloot liep, zonder echt goed te beseffen wat er zich rondom mij aan het afspelen was. Veel herinner ik me dan ook niet van dit blok.
Tijdens het laatste interval begon ik mijn knie toch terug wat te voelen. Het probleem was echter dat ik er daardoor nog meer op ging letten, waardoor ik nog meer last kreeg van mijn knie. Zo begon een hele cyclus en kon ik tegen het einde wel van echte pijn spreken. Maar dan was de vraag: had ik daadwerkelijk pijn aan mijn knie of had ik pijn omdat ik dacht dat ik pijn zou moeten hebben?
Samenvattend kan ik zeggen dat het geen schitterende training was, maar dat het eerder routinematig was. De drie intervallen waren zeer constant gelopen en ondanks dat het niet erg soepel liep, bleek uit mijn hartslag dat ik niet erg diep ben moeten gaan. Nu nog de kine-oefeningen, morgen een rustdag en dan kan ik er vrijdag weer tegenaan.
Pawsitive Bean 