Pawsitive Bean

Dag 3

Zondagen zijn sinds mensenheugenis voor lange (ochtend)duurlopen in het bos of in de duinen. Het is de dag waarop je tijdens je training veel andere lopers tegenkomt en waarbij iedere loper je met een glimlach begroet. Dus ook ik stond deze ochtend klaar in het bos voor mijn training tussen het groen. Aangezien de vorige twee trainingen pijnvrij verlopen waren, was het tijd om de duur van de intervallen met 2 minuten te verhogen. 

Het eerste blok startte ik voorzichtig. Ik wist niet goed wat te verwachten van mijn conditie en wou er zeker van zijn dat ik de training volledig kon afmaken. De 7 minuten vlogen voorbij en voor ik het wist, was het alweer tijd om te wandelen. 

Het tweede interval begon ik met meer vertrouwen. Ik lette er wel op dat mijn tempo redelijk bleef en niet zo snel werd als het tempo van vrijdag. Ook deze 7 minuten kon ik gemakkelijk uitlopen. 

Tijdens het laatste interval liep er een jogger vlak voor mij die net een seconde of twee/drie per kilometer trager liep. Ik kon hem op dit tempo zeer moeilijk voorbij; maar er zo dicht achter zitten voelde ook niet echt aangenaam. Ik besloot dan maar om mijn tempo iets te verhogen zodat ik ervoor zou kunnen. Het enige was dat, nu ik voor hem liep, ik datzelfde tempo wel moest aanhouden; anders zou hij weer zeer dicht achter mij lopen. Nu was het dus een kwestie om dit tempo van 5:25 min/km vast te houden. Dit blok moest ik dus iets harder werken en voelde daarmee ook iets minder ontspannen aan. Toch voelde het nog altijd als een duurlooptempo aan. 

Drie rondjes en vele goedemorgendlachjes later zit de training van vandaag er alweer op. Met een gemiddelde van 5:35 min/km mag ik dan ook best tevreden zijn.